Rozdział 5

I want this, I want that but I need you.

Gdy robiłam sobie śniadanie, Gem, jak gdyby nigdy nic, weszła do mojej kuchni.

- Były otwarte drzwi? – zdziwiłam się. Byłam pewna, że je zamknęłam.

- Nie, weszłam razem z Kubą – odpowiedziała, siadając na krześle.

Spojrzałam na nią. Była wyraźnie przybita.

- Co taki humor?

Spojrzała na mnie spode łba.

- Niech pomyślę… Spotkałyśmy One Direction, byłyśmy u nich w domu, SPAŁYŚMY W ICH ŁÓŻKACH, a nie mamy ich numerów telefonów. A Harry jest totalnie słodki, a ja go już więcej nie spotkam.

- Gem, tak będzie lepiej – powiedziałam łagodnie. – Co powiesz na nockę u mnie? – szybko zmieniłam temat.

- Dzisiaj? – Oczy jej rozbłysły.

- Dzisiaj. Zrobimy jakiegoś twitcama.

Do kuchni wszedł Kuba. Nie spojrzał na nas, od razu skierował się do lodówki.

- Przyznać się mi tu – powiedział, szukając czegoś do jedzenia. – Z kim tak imprezowałyście?

Spojrzałyśmy na siebie z Gem.

- A, z takimi jednymi. Nie znasz. Poznałyśmy ich na koncercie – powiedziała Gem, przyglądając się moim kanapką.

- To pewnie jacyś geje musieli być, skoro byli  na koncercie One Direction – skwitował złośliwie.

Nie odpowiedziałyśmy. Lepsi geje, niż same One Direction.

- Dzisiaj robię nockę – rzuciłam do Kuby. – Więc dobrze by było, gdybyś się wyniósł z domu na noc.

- Nie bardzo. Dzisiaj jest mecz. Chłopacy przychodzą i oglądamy go u nas.

Chciałam się już zapytać, czy nie mogliby gdzie indziej, ale Gem spojrzała na mnie ostrzegawczo. Chciała, żeby Kuba został – podobał jej się. Chociaż, teraz nie jestem tego już taka pewna. Harry też wpadł jej w oko.

- To oglądniemy z wami mecz – odpowiedziała Gem. No to nici z twitcama.

- Kto gra? – spytałam bez zainteresowania.

- Manchester United i Arsenal Londyn* – odpowiedział Kuba, wyciągając mleko.  

- Świetnie. – Gem potarła dłonie. Powoli odzyskiwała humor. – To ja lecę do domu i przychodzę do was tak o dziewiętnastej. Przyniosę coś do żarcia.

I wybiegła.

- Bądź dla niej miły, ok? – rzuciłam do Kuby.

- Czemu? – spytał, patrząc na drzwi za którymi zniknęła Gem.

- Po prostu bądź miły. – I też wyszłam.

*

- Myślisz, że Kuba, no wiesz, widzi mnie? – spytała konspiracyjnie Gem nad miską z chipsami.

- Sądzę że tak, przecież ślepy nie jest – odpowiedziałam, sięgając po marchewkę.

Dziewczyna szturchnęła mnie w rękę.

- Nie o to mi chodzi. Czy myślisz, że mam u niego jakieś szanse? – Przegryzła wargę i spojrzała na mnie z napięciem. Miałam ochotę się uśmiechnąć, ale wiedziałam, że ta sprawa jest ważna dla Gem. Przynajmniej zapomniała już o Harrym. Chyba.

Zastanowiłam się chwilę nad odpowiedzią. Kuba zawsze zwracał uwagę na Gem.

- Myślę, że jakbyś się postarała… - powiedziałam powoli.

Gem uśmiechnęła się promiennie. Poprawiła swoją za dużą koszulkę z Arsenalu Londyn i wyciągnęła następną miskę na inny rodzaj chipsów.

- Mam pytanie. Skąd wiedziałaś, że Kuba kibicuje Arsenalowi** i skąd wytrzasnęłaś tą koszulkę?

Dziewczyna zarumieniła się lekko.

- To były dwa pytania – zauważyła. - To koszulka mojego taty. – Boże, widzisz, a nie grzmisz. Do tego doszło, że ojcu ciuchy kradnie, żeby zwrócić na siebie uwagę chłopaka. – A co do tego skąd wiem… To kiedyś o tym gadaliśmy.

Uniosłam brwi, ale nic nie odpowiedziałam. Nie wiedziałam, że gadają ze sobą o swoich zainteresowaniach.

Ktoś zadzwonił do drzwi. Gem w podskokach wybiegła z kuchni, żeby otworzyć. Po chwili do przedpokoju weszli przyjaciele Kuby – Matt, Greg, Roger i Heath.

Matt od razu przyszedł do kuchni i mnie przytulił na powitanie, jak zwykle. Miał silne ramiona, był bardzo ciepły. Serce zabiło mi mocniej. Zaraz się ode mnie odsunął i posłał mi miły uśmiech. Był wysoki  i muskularny, miał potargane, blond włosy.  Śniada skóra idealnie podkreślała jego zielone oczy. Jak się uśmiechał, na jego prawym policzku pojawiał się uroczy dołeczek.

- Żarełko przygotowałyście? – spytał. Uświadomiłam sobie, że stoję i patrzę na niego.

- Tak – odpowiedziałam, uśmiechając się. – Pomożesz zanieść mi to wszystko do salonu? Sama…

Nie dokończyłam, bo on już niósł dwie miski chipsów do pokoju. Uśmiechnęłam się do siebie i wzięłam szklanki z paluszkami.

*

Około ósmej wieczór wszystko było już gotowe. Zostało nam jeszcze półtorej godziny do meczu, więc zagraliśmy w butelkę na pytania.

Pierwszy kręcił Kuba – wypadło na Heatha. Chłopak wyszczerzył się i spojrzał wyczekująco na mojego brata.

- Czy coś cię łączy z Molly? – spytał, patrząc wyzywająco na przyjaciela.

- Tak – odpowiedział po prostu Heath i zakręcił butelką. Wypadło na mnie.

Heath wymienił porozumiewawcze spojrzenie z Kubą. Ustalili o co mają mnie zapytać. Bałam się, że koleś zapyta o Matta – tego bym nie zniosła.

- Od kogo dostałaś tą niebieską bluzę? – spytał, wskazując na mnie. Faktycznie, znowu miałam ją ubraną. Polubiłam ją, nawet bardzo.

Gem spojrzała na mnie z dziwnym wyrazem twarzy.

- Od Niall’a Horana – odpowiedziałam. Miałam nadzieje, że nie wiedzą kto to jest Niall.

Kuba zmarszczył brwi.

- Ten jeden z gejów? – spytał.

- Teraz nie jest twoja kolej – powiedziałam i zakręciłam butelką. Wypadło na Gem.

- Ej, jakie ja mam tobie pytanie zadać, jak ja wiem o tobie wszystko? – spytałam się jej, szczerząc zęby. Dziewczyna uśmiechnęła się i już miała odpowiedzieć na zadane pytanie, ale Kuba ją uprzedził.

- Możesz je oddać komuś innemu. Spotkałyście ostatnio w Londynie tych gejów i z nimi się bawiłyście, prawda?

Ktoś zadzwonił do drzwi.

- Zakład, że nie pójdziesz w tej samej bluzie i rozczochranych włosach otworzyć? – spytała szybko Gem. Nie chciała odpowiadać na pytanie Kuby.

- Oczywiście, że pójdę – powiedziałam i wstałam.

Pobiegłam szybko do drzwi wejściowych, czochrając po drodze włosy. Stanęłam przed drzwiami. Znowu zadzwonił dzwonek. Odetchnęłam głęboko i otworzyłam drzwi.

- Cześć.

*jak coś to ja się na tym kompletnie nie znam i wybierałam z drużyn które znam. padło na te ; D

**chyba tak to się odmienia? ;D

*

czytasz= komentujesz

ZASZALAŁAM.